Merhaba!

Bloguma hoşgeldiniz... Bloguma ilk kez uğruyorsanız, bu blogda kitap eleştirilerimi, yemek tariflerimi, çeşitli ve özgün hobilerimi, kozmetik, kitap ve ev alışverişlerimi, kendi gardrobumun kombinlerini, kullandığım kozmetik ve kişisel bakım ürünleriyle bu ürünlere dair yorumlarımı, izlediğim ve yorumladığım filmleri bulabilirsiniz... Blogumda keyifli vakit geçirmenizi dileyerek bugünkü yazıma başlıyorum...

Bugün başlıktan da anlayacağınız üzere sizlerle okuduğum son kitap olan Beyoğlu'nun En Güzel Abisi'ni eleştiri ve yorumlarıyla paylaşacağım, aslında dün yazmam gereken bir yazıydı ancak kitabı bitiremeyen Hasibe, yazıyı bugüne bırakmak zorunda kaldı ^^ Hadi başlayalım...
*
Kitabımız, Everest Yayınları'ndan çıkma ve yaklaşık olarak - cep boy - 568 sayfa...


Bendeki boyu yukarıda da eklediğim gibi cep boydu, benim hepsiburada.com'dan yaptığım alışverişimde aldığım bir kitaptı, cep boy olmasına rağmen diğer cep boylarda yaşadığım okuma zorluğunu bu kitapta yaşamadım, çünkü çok düzgün basılmıştı kitap, öncelikle bundan dolayı tebrik ediyorum ^^ Yazarın diğer tüm kitaplarında olduğu gibi bunda da Everest Yayınları iş başındaydı, sanırım cep boyları da onlar basıyor, bu açıdan tek bir yayınevi çizgisinde basılması ve çoğaltılması iyi fikirmiş ^^


Kitap benim kütüphaneme ait bir kitap, aldığımdan beridir okunmayı bekliyordu, daha fazla dayanamadım, son okuduğum kitabın beni okuma açısından zorlamasından dolayı biraz akıcı bir kitap arayışındayken bu kitaba denk geldim, ön sıralardaydı, uzun zamandır da merak içerisindeydim, hemen okudum ^^ Ve iyi ki de okumuşum diyorum!
*
Kitabın ön ve arka kapakları bence efsane olmuş, çok ama çok beğendim, yani ancak bu kadar özenilebilir herhalde, sanırım yazar her kitabı için aynı özeni gösteriyor, eh takdire şayan tabi ! Ben çok ama çok beğendim, bilmem sizler neler düşünüyorsunuz?


Kitabın başlığı da gerçekten çok başarılı, genelde böyle uzun başlıklar biraz yorar okuyucuyu ama bu kitapta hiç böyle bir durum olmamış, sanırım ismin belirtili isim tamlaması olmasından dolayı. Ki benim gibi edebiyat- Türkçe aşıkları bilirler, genelde sıfat olsun isim olsun tamlamalar daha akılda kalıcı ve başarılı olur, yazarımızın bu nedenle en doğru ismi seçtiğini ve çok başarılı bulduğumu söylemek istiyorum.


Kitabımızın biçimsel özelliklerine bakalım: İlk sayfada yayınevi, sonrasında yazarın özgeçmişi, üçüncü sayfada da kitap ismi verilerek romana giriş yapılıyor. Arka sayfada editör bilgileri, ve yazarın her kitabında bulunan teşekkür yazısı yer alırken , atıf ve özlü sözle de bu bölüm kapatılıyor. Daha sonra romanımız başlıyor ve  bölümler halinde devam ediyor. Bölüm içerisindeki kilit cümleler başlık olarak kullanılmış, bunu da ayrı bir seviyorum Ümit romanlarında...


Kitabın efsane konusuna gelecek olursak; yine aslında Ahmet Ümit severlerin aşina olduğu Başkomiser Nevzat ve tayfasının ( Zeynep Komiser - Ali Komiser ) başrolde olduğu ve bir cinayeti çözmeye çalıştığı bir konusu var... Yılbaşı gecesi Tarlabaşı'nın arka sokaklarında bir erkek cesedi bulunur ve kitabımız bu cinayet üzerinden devam eder... Katili bulana dek durmayan ekibimiz bizleri yeni ve oldukça komplike bir olaya daha davet etmektedir....


Konuyu aslında oldukça üstünkörü geçmek durumunda kaldım, ama sizin anlayacağınız ana hat örgüsü bu şekilde. Bir cinayetten yola çıkarak Tarlabaşı'nı bugünkü durumuna getiren kötü olaylar, yaşananlar, 6-7 Eylül olayları, azınlıklara uygulanan muameleler, bu güzelim yerin şimdiki kabadayıları, çıkmaz bir aşk üçgeni hatta dörtgeni, beşgeni, kadın davaları, Tarlabaşı'nın günümüzdeki perperişan hali, sokak çocukları, hayat kadınları, uyuşturucu satan mafya babaları, kentsel dönüşen Tarlabaşı'ndan rant sağlama çabaları, zorla arazi ve ev almalar, uyuşturucu kaçakçılığı, babadan evlada geçen çeşitli -iyi, kötü- miraslar vs. vs. Kitapta öyle çok şeye değiniliyordu ki, hatırlayabildiklerim işte bunlar. Ama beni en çok sokak çocukları - Pirana, Musti ve Keto- etkiledi diyebilirim... Günümüzün modern İstanbul'unun arka sokaklarındaki vahşeti bu kadar net yansıtan başka bir roman var mıdır bilemedim! Hem okurun hem de yukarıdakilerin gözüne sokar gibi olmuş biraz ama bilinçlenmeye ve neler olup bittiğini bilmeye hepimizin ihtiyacı var bence!


Kitapta ilk başlarda sıkıldım ne yalan söyleyeyim, zira ben birkaç olayın yaşanacağı bir seri katil romanı bekliyordum, bir süre sürekli olarak ama aynı çemberin etrafında dönüp durduk sıfır ipucuyla. Daha sonra romanın yarısından sonra bazı gelişmeler oldu ve biz biraz daha olaya dahil olduk, zaten ondan sonra bir daha da hiç sıkılmadım. Yazar tümevarım yöntemi kullandığından ilk başlarda elimizde bir iki ana karakter dışında hiçbir şey yoktu, bu da okuru sıktı elbette!
*
Bu kitabı ben çok başarılı buldum açıkçası, ama tabi olmamış dediğim yerler de mevcut. Bir kere her karakterin başında Yeşilçam filmlerinden esinlenilmiş gibi bir lakap bulunması çok sıkıcıydı, hadi mafya babaları neyse de, normal karakterler bile lakaplandırılmıştı. Karakter tahlilleri başarılı olmasına rağmen, bazı karakterler çok üstünkörü geçilmişti, hemen örneğini de sunuyorum: Çilem karakteri. Olay zaten bu kadın! yüzünden gelişiyor, ana hatta bu kadının da en az Barbut ve Kara kadar yerinin olması gerekirken, romanın sonlarına doğru sadece bir sahnede arz-ı endam ediyor kendisi ve de oldukça umursamaz bir biçimde! Çilem'in bu kadar üstünkörü geçilmesine anlam veremedim yine tüm karakterlerin mi artık kurbanların mı desem yaşam öykülerine bayağı bir yer ayrılmasına rağmen bu karakterin değil dününün bugününün bile yeterinde anlatılmaması dikkate değerdi!


Kitap günlük konuşma dilinde yazılmış, bolca diyalog yer alıyor kitapta, benzetmeler ve tasvirler de bazı yerlerde sıksa da dozunda. Yazarımızın olaydan çok duyguya ve düşünceye yer verdiği bir roman olmuş, buna biraz da Tarlabaşı semtinin hali sebep olmuş olabilir.
*
Yine Başkomiserimizin günlük hayatından da birkaç kesit okuduk, özellikle Evgenia ile mutlu olmasını her kitapta çok isteyen ben gibileri burda mı? Yine yaşadığı acı olay, karısını ve kızını kaybedişi de hatırlatılanlardandı.


Bu kitapta yorum yapan herkesin değindiği noktaya ben de değinmeden geçemeyeceğim, yazar bence muhteşem bir fikri hayata geçirmiş. Aslına bakarsanız yazan her kalem kendini de biraz kitaplarına serpiştirir, ama Ümit bu romanında serpiştirmekten biraz öteye geçerek kendisini de bir karaktermiş gibi yazmıştı, güya Başkomiser Nevzat'ın gıcık olduğu yan komşusuydu ve Bahtiyar'a sahip çıkıyordu. Ne kadar dahiyane bir fikir ve de reklam aracı, birkaç kitabından bahsetmeyi de tabi kitapla alakası olanlardan unutmamıştı: Beyoğlu Rapsodisi ve Aşk Köpekliktir! Okumayı istediklerimden...
*
Ümit kitaplarında hep söylüyorum sanki dizi izliyormuşum gibi oluyor, bir bölüm gibi geçiyor her şey ve bana çokça da Arka Sokaklar'ı anımsatıyor... Tamamen bizden olan kurguları, konuları ve bizi bize anlatan kitaplar...


Kitapta işlenen konuların gerçek hayatta da aslında gözümüzün önünde olması ne kadar garip ve üzücü öyle değil mi? Gerçek hayatta da Asiye gibi kızlar var, Kader gibi, Fidan gibi... Sergey ve Jale gibi insanlar, Barbut gibi insanlar... Aslında oradalar ama kimsenin elini uzatamayacağı kadar da uzaklar... Her romanda adları geçiyor böylelerinin ama yine de kimse değiştiremiyor bu düzeni?
*
Kitaba puanım: 5
*
Bana göre sırf ismi için bile olsa okunmalı bu kitap, ha ondan bahsetmedim, nereden geliyor bu kitabın ismi diyenleri, kitaba davet ediyorum ^^ Okumanıza gerek olmadan da bir cümleyle anlatabilirim ama okumanızı öneririm sizlere ^^


Son olarak şunu söyleyebilirim: Hakikaten de Beyoğlu'nun En Güzel Abisi sensin...
*

Herkese günaydınlar !

İlk defa olarak bir yazıya sabahın köründe başlıyorum, sevinçliyim kendi çapımda ^^ Güzel bir Perşembe gününde daha birlikteyiz, bu arada sonbaharı ben iyiden iyiye hissetmeye başladım artık... Kışın gelmesini hem çok isteyen hem de bir o kadar istemeyenlerdenim... Her neyse. Bugün ne yapacağız peki, ne tür bir paylaşımımız olacak ? Bugün başlıktan da anlayacağınız üzere okuduğum son kitap olan Ahmet Ümit'ten Bab-ı Esrar'ı paylaşacağım sizlerle, üzerinde konuşacağız, eleştireceğiz... Hadi o zaman ne dersiniz, başlayalım mı?
*
Kitabımızdan ve sayfa sayısından söz etmeden önce alış hikayeme değinmek istiyorum. Kitap benim kendi kütüphaneme ait bir eser ve ben bu eseri A101'in indirim günlerinde çok hesaplı bir fiyata edinmiştim. Şimdilik kütüphanemde bulunsa da yakında bir takas listesi yapıp, Instagram üzerinden takas etmeyi düşünüyorum ^^
*
Kitabımız, benim okuduğum cep boy idi, 644 sayfa ve yazarın diğer tüm eserleri gibi Everest Yayınları'ndan çıkma...


Kitabı alırken aslında methini duyarak falan değil, hem uygun fiyatına hem de son zamanlarda Ahmet Ümit ile çok güzel anlaştığımızdan dolayı yazarın ismine bakarak satın aldım. Benim kitapları almadan hakkında okumak gibi bir huyum yok, muhtemelen hiç de olmayacak, çünkü okuyunca içimi soğukluk kaplayacak, kitaptan soğumama neden olacak şuursuz yorumlar da yer alıyor her yerde. Bu yüzden en iyisi, kafana göre takılmak, yazarı, kapağı, konuyu ya da neyi beğeniyorsan işte kafana yattıysa al gitsin. Kitap alış felsefemdir kendisi ^^


Kitabın ön ve arka kapağı Ahmet Ümit'in Everest çıkışlı diğer tüm kitaplarında da olduğu gibi standart seçilmiş. Yine en başta neon harflerle yazarın kocaman ismi, -ki yazarın isminin bu kadar büyük olmasını hiç estetik bulmuyorum- altında minik harflerle  kitabın ismi bu ikisi arasındaki sol tarafta uygun bir boşlukta kitapta yer alan kilit bir nesne, en alttada bir manzara veya kitapla alakalı seçilmiş büyük boy bir resim. Seviyor muyum bu tasarımları? Hayır. Ama mesela bir İstanbul Hatırası'nda ki eleştirisi hemen şuracıkta, ya da bir Sultanı Öldürmek kitabında onun da eleştirisi şuracıkta, kapak tasarımları enfesti, diyecek söz yok. Ancak yazarın bu eserinde kapak, konuya dair o kadar çok ipucu veriyor ki... Arka kapak desen zaten yazıdan başka bir şey yok, o bir sürü ipucu vermiş... Konuyu daha merak etmenize bile fırsat vermeden böyle ulu orta gösteren kapak tasarımlarını sevmiyorum, sevemiyorum ben. Hayır zaten arka kapak dolu dolu anlatıyor konuyu... Arka kapak metinlerini çok sevdim bu arada... Bence bir de ön kapakta bu kadar çok konuyu, içeriği belli etmenize gerek yoktu diye düşünüyorum ben ^^


Gelgelelim konuya... Karen Kimya Greenwood, Mevlevi bir baba ile Londralı İngiliz bir annenin kızıdır. Babası, bir derviştir ve şeyhinden izin alarak Londra'ya Karen'ın annesi için gitmiş ve orada bir müddet aile hayatı yaşamıştır. Ancak madde alemi onun maneviyatını doyuramayınca Londra'da tanıştığı Pakistanlı bir şeyh olan Şah Nesim adlı bir dervişle birlikte manevi yolculuğa çıkar ve karısıyla kızını terk etmiş olur. Babası onu terk ettiğinde küçücük bir kız çocuğu olan Karen, bu travmayı atlatamaz. Yıllar geçer ve Karen genç bir kadın olur, Nigel adlı sevgilisinden bir çocuk beklemektedir, ancak Nigel çocuğu aldırma taraftarıdır. Aynı zamanda özel bir şirkette sigorta eksperliği yapan Karen'a Konya'daki bir müşterilerinin İkonion Turizm'in Yakut Oteli'nde çıkan yangınını araştırma ve soruşturma görevi verilir. Karen hiç istemese de köklerinin bir kısmının olduğu Konya'ya gelir ve sorularına cevaplar aramaya başlar... Babası onları neden terk etmiştir? Konya'nın adıyla bütünleşen Mevlana ve Şems kimlerdir? Şems neden hiç sevilmemektedir? Yedi yüz yıl önce bu iki mana erinin arasında neler geçmiştir? İkonion Turizm sahtekar mıdır? Otel bilerek mi yakılmıştır? En önemlisi de karnındaki bebeğe ne olacaktır? Karen bu yolculukta Konya'da aradığı soruların cevaplarından fazlasını bulacaktır...



Evet konuyu sizlere biraz uzunca olsa da özetledim sayıyorum. Arka kapaktaki gibi süslü sözlerle olmasa da yine de kendimce paylaştım ben de. Konu gerçekten de etkileyici. Zaten yukarıda da söylediğim gibi ön kapaktan Mevlevilikle ilgili bir kitap olduğunu anlayabiliyoruz resmedilen semazenlerden dolayı. Ancak neyi ne kadar içerdiğini bilemiyoruz doğal olarak. Gelin şimdi bunlara bakalım...
*
Kitabı öncelikle gerçekten zorlanarak bitirdiğimi söylemeliyim ve biraz da hayal kırıklığıyla. Cep boydan okumak çoğu zaman pek çok kolaylık ve avantaj sağlasa da bazen de böyle insanı kitaptan ve okumaktan soğutabiliyor... Hayır kitap orijinaldi ve sayfalarda bir eksiklik, yazım yanlışları vs. yoktu. Sadece zaten kalın olan kitap cilt kadar bir kalınlığa ulaşmış o kadar. Ne çantama sığdırabildim, ne elimde taşıyabildim. Bir an önce bitsin istedim sadece fiziksel özelliklerinden dolayı. Gerçi bu benim tercihimdi, kitabı normal olarak da alabilirdim.


Her neyse. İçeriğine gelecek olursak; yukarıda konuyu aktarırken de kısaca bahsettim, kitap içerisinde kendini arayan, hayatını,babasını sorgulayan ve cevaplar bulmaya çalışan bir kadın var. Öncelikle karakterin bir kadın seçilmesi çok hoşuma gitti, başrolde bir kadın var... Üstelik yarı İngiliz. Vu-huuu! Etkileyici. Biz de bu cevap arayan kadınla oradan oraya savrulduk resmen. Kah yedi yüz yıl önce Şems ile yaşadık, kah günümüzde amatör polislik yaptık . Bence alanların fazlalığı nedeniyle bazı konuların asıl konunun önüne geçmesi sorunu vardı kitapta. Gerçi ana konu her zaman bir tane olmayabilir ama bence çok fazla ana konu rolüne bürünmüş yan konular vardı. Hangisine ne kadar fazla zaman harcandı bilemiyorum ama hepsinde ayrı ayrı bir macera yaşadık, bu kitabın bu kadar uzun sayfalı olmasını açıklıyor.
*
Kadın karakter demişken, ilk başlarda burnu beş karış havada kendini beğenmiş İngiliz havası varken bu kadında kitabın sonlarına doğru daha bir Türkleşti gibi geldi bana. Eh tabi bunda gerçekleri öğrenmenin de etkisi büyük.
*
Kitabın adından hiç söz etmedim, çok etkilendim: Sır Kapısı. Belki Sır Kapısı olarak yazılsa bu derece etkileyici ve akılda kalıcı olamazdı, çünkü televizyonda bir dönem belli kanalda birkaç dizi çekilmişti bu başlık altında. Komik olur hatta belki de alaya alınırdı, yazarı bu başarısından dolayı tebrik ediyorum.


Yukarıda çok fazla ana konu rolüne bürünmüş yan konu olduğunu söyledim. Peki sizce bizim ana konumuz hangisi? İkonion Turizm'in sahtekarlığını kanıtlayıp sigorta şirketinin parasını kurtarmak mı? Yıllar önce kendisini terk edip giden babasını bulmak ya da onun hakkındaki soruları cevaplandırmak mı? Şems ve Mevlana arasındaki ilişkiyi ve Mevleviliği anlamaya çalışmak mı? Yoksa özel hayatındaki sorunları mı? Ben seçim yapamadım, hepsi eşit derecede gerekli ve önemliydi ama hepsine ana konu muamelesi yapmak kitabı uzatmış. Ben bazı yerlerde o kadar sıkıldım ki, anlatamam, özellikle sonlara doğru biteceği yerde uzadı kitap. Gereksiz uzatmalar, Karen'ın hep birbirini taklit eden gereksiz iç çatışmaları, kendi düşünceleri vs. derken gereksiz tekrara da düşüldüğünü gördüm bazı noktalarda.


Şems ve Mevlana... Ah ben bu bu hikayeye hiç yabancı değilim, çünkü Aşkın Gözyaşları serisinin üçlemesine sahibim kendi kütüphanemde. Bu kitapları alırken hakkında hiçbir fikrim yoktu, beni bu kadar çok etkileyen muazzam bir hikaye ortaya çıkacağını da Mevlana ile Şems'i olabildiğince tanımaya çalışacağımı da bilmiyordum... Sevgili Sinan Yağmur... Senin kalemine sağlık, bu seriyi herkese ama herkese mutlaka tavsiye ediyorum, ben Şems'i de Mevlana'yı da onun sayesinde tanıdım.. Bu kitaba gelince, bu kadar geniş ve önemli bir konu bu kadar çok fazla alan içeren ve bir kadın üzerinden işleyen, onun hayatını konu alan bir kitapta böylesine üstünkörü geçilmeli miydi? Geçilmemeliydi, geçilemez. Okurken daha önceden Sinan Yağmur'un eserlerini de okuduğum için öyle üzüldüm ki... Şems benim Mevlana'dan daha çok hayran olduğum bir yüce insan... Böyle mi tanıtılmalıydı? Sonuçta Şems ile Mevlana ile ilk kez bu kitapta tanışan insanlar da olmuş olabilir? Nasıl bu kadar yanlış anlatılabilirdi bilemiyorum... Okurken öyle kızdım, öyle üzüldüm ki... Şems'i yedi yüz küsur yıl önce zaten cahiller, bilmezler topluluğu inadına yanlış anlayıp durmuşlar, hatta bu iş onu öldürmeye bile varmış, bari şimdi bizler gerçeği bilen okumuş yazmış insanlar olarak onu yeni nesillere böyle tanıtmamış olsaydık?. Üstelik bu çok konuşulan Şems ile Mevlana ilişkisini üç ciltte önemli kişilerin bakış açılarından kaleme almış sevgili Sinan Bey... Böyle geniş bir konuyu sen nasıl kendi konunun içerisinde geçirir ve aslında gizli ana konu yaparsın?


Nedense bir de dikkatimi çekti, Mevlana- Şems- Alaeddin ve Kimya Hatun arasında geçen olaylarda da Şems'in kendi hayatındaki olaylarda da ben kilit noktaların ele alınarak o noktaların yanlış anlamalarıyla meşgul olunmuş gördüm. Tabi yine üstünkörü. Şems'i konuşturmak da bana göre bu hikayeyi iyi bilmeyen ve hiçbir zaman da bilemeyecek bizlerin haddi değil. Mevlana ile Şems arasındaki ilişkiyi ve Mevleviliği anlatırken neden böyle üstünkörü geçilmiş onu da bilmiyorum, ama derinden anlamak, Şems'i okumak gerçek Şems'i görmek istiyorsanız bence Sinan Yağmur'un dörtlemesine bir göz atın derim ben. O kadar güzel ve detaylı anlatıyor ki ben Şems'e ilk orada tutuldum !
*
Şems'in öldürülme sahnesi ise zaten canımı diğer kitapta da yakmıştı, burada da onun bu kadar ifşa edilmesine üzüldüm. Yazar bence Karen Kimya'nın aslında tek başına yetersiz bir karakter olduğunu bildiğinden işin içine böyle köklü bir meseleyi katmış gibi geldi. Zaten bu kitap nedense bana çok büyük bir hayal kırıklığı yaşattı: Örneğin; Sultanı Öldürmek kitabında da ana karakterimiz, Müştak... Yine sadece onunla ilerliyoruz, ama Müştak nerede, Karen nerede? Karen, o kadar vasat ve kabaca tasvirlenmiş bir karakter ki zerre akılda kalıcı olamazdı böyle bir meseleyle ilgili olmasaydı kitap... Yazarın diğer eserlerinde ki Sis ve Gece'yi yarım bırakmış olsam da ilerde tamamlamayı düşünüyorum, Sultanı Öldürmek ve İstanbul Hatırası'nda asla böyle bir şey yaşamadım. Öyle sevmiştim onları ki yazarın diğer eserlerinde tad bulamayacağımı düşünmezdim, ama bulamadım. Keyifsiz bir kitaptı benim için.


Kitap içerisinde en çok Mevlana Hz. türbelerindeki ziyaretler hoşuma gitti, çok yakın bir zamanda Konya'ya gidip kendi gözlerimle önce Şems hazretlerinin sonra da Mevlana hazretlerinin türbelerini, camilerini ziyaret etmek istiyorum, hatta bir turla gidersek daha bile güzel olabilir, sizlere de tavsiyemdir. Özellikle Sinan Hocamın kitaplarını okuyup hatta belki de yanımıza alıp öyle gitmek lazım o nur dolu yerlere...
*
Kitabın yalın ve günlük bir dili var, içerisinde insan tasvirinden kat be kat fazla mekan ve nesne tasvirleri yer alıyor. Tasvirler yerli yerinde kullanılmış, ne eksik ne fazla geldi bana. Gözümde de canlandırabildim, başarılıydı. Onun dışında Londra'dan ve İngiltere'den bahsetme dozu da bana çok güzel geldi, kitapta biraz fazla bahsedilse sıkabilirdi.
*
Kitap hayatımda okuduğum en akıcı kitaplardan. Ara sıra Karen'ın saçmalıklarını dinlesek de akıcılık bölünmüş olsa da bana çok akıcı geldi, yukarda da söylediğim gibi bazı kısımlar çok uzatılmıştı.


Diğer Ahmet Ümit kitaplarında da olduğu gibi hem günümüzden hem de geçmişten söz ediliyor... Geçmişten bahsediş tarzını sevmesem de bu geçmiş + günümüz olayını seviyorum ben... Tarihi malumatı da araya sıkıştırıyor yazarımız... Başka türlü yeni nesiller zaten nasıl bilgilenebilir ki? Hangimiz biz bile gidip kütüphaneye de tarih kitabı açıp, yok o nasıldı bu nasıldı diye araştırıyoruz ki? En güzeli böyle hikayeleştirip aktarmak, bu açıdan yazarlarımız çok önemli bir şey yapıyorlar... Kültürümüzü aktarıyorlar...
*
Benim okuduğum cep boyda punto büyüktü, herkesin rahatlıkla okuyabilmesi gözetilmiş herhalde. Ama bu da sayfa sayısını otomatikman iyice çoğaltmış :(
*
Kitapta çok fazla kıssa ve hikaye var, ben severim ama sevmeyenler olabilir diye buraya not ediyorum.
*
Polisiye açısından da elle tutulur hiçbir şey yoktu. Zeynep Komiser'i gördük ama bence zerre kadar bir katkısı olmadı. Çok zayıf kalmış sadece Zeynep Komiserli ve gıcık Ragıp Başkomiserli bir polisiye. O da yanıltmak için yazılmış saçma bir cinayet vasıtasıyla. Polisiye konusunda da umduğumu hiç bulamadım :(


Ben kitabı genel olarak vasat buldum, nedeni de birçok konuya eğilmiş olması ve bence insanları Şems ile Mevlana arasındaki ilişkiyi üstünkörü anlamaya zorlaması. Ya bu konuyu hiç ele almayacaktı ya da daha detaylı olarak kaleme alacaktı... Ki bu mevzu aslında başlı başına bir sürü cilt konusu ama yine de insanları ucundan kıyısından merak ettirmek istiyorsan bile daha detaylı ve dişe dokunur bilgiler sunmalıydın, olmamış :( Karen Kimya, saf ve temiz ama biraz yine kısır bir karakterdi- hamile bir kadına kısır karakter teşhisi koymak da ancak bana yakışırdı zaten :)- etkili olamadı, yetersiz kaldı, baskın değildi. Mennan çok tatlı bir yan karakterdi, kitabın sonunda yine bir 'Eden bulur' algısı ve logoya benzer ölüm çok ama çok zorlamaydı. Daha doğal bir ölüm, kitabı daha inanılır ve gerçekçi kılabilirdi. Yine kitapta bir tane yerli şiveyle konuşan cahil kadın da kitapların olmazsa olmazı olarak kitapta yer alıyordu. Sevmedim, gereksiz buldum, her temizlik görevlisi şiveli ve cahil bir kadın mı olmalı? Gayet kültürlü, düzgün konuşan insanlar temizlik görevlisi olamıyor mu bu memlekette? Kitaplarda bile mesleğe göre insan saçmalığı devam ediyor... Nedense toplumuzda her mesleğin bir insanı var: Öğretmenin tipi belli, temizlikçinin öyle, ve ne yazık ki şiveniz ve giyiminiz belirliyor mesleğinizi...


Ben kitabı zorla okudum, bitsin diye dua ettim çünkü Şems'e bu kadar iftiralar atılmasına, yanlış tanıtılmasına gönlüm razı olmadı. Evet olayların sonunda Şems'in masumiyeti ortaya çıkıyor ama atılan iftiralar öyle göze sokulmuş ki masumiyetini anlattığı kısımlar kitabın çok gerilerinde kalıyor... Dediğim gibi aynı anda bir sürü şey anlatmaya çalışılırsa ve hepsine aynı alan ayrılırsa işte böyle olabiliyor... Ancak sizler belki sevebilirsiniz, ben sevemedim diye okumaktan vazgeçmeyin sakın!
*
Kitabı, Ahmet Ümit hayranlarına, uzun sayfalı kitap severlere, karmaşık kitaplardan ve karakterlerden hoşlananlara, akıcı hikaye ve roman severlere tavsiye ederim, yani neden olmasın bir şans verebilirsiniz bence. Ancak benim gibi asıl Şems'i ve Mevlana'yı okumak isteyenlere kesinlikle Sinan Yağmur'un serisini tavsiye ederim, ki o kitapların genel yorumunu da yakında kitapları yeniden okuduktan sonra buraya bloguma yazacağım, takipte kalmayı unutmayın sakın ! Kitapsız kalmamanız dileğiyle...

Herkese merhaba ^.^

Ne yapacağını bilemeyen bir Perşembe gününden selamlar... Hava o kadar kararsız ki... Sabah soğuk bir güneş karşıladı bizi, şimdi de yağmurla buluşturmak üzere... Neyse ki ben yağmura yakalanmadan evime ulaştım...  Bugünkü dinlenme faslımda sizlerle okuduğum ve bugün bitirdiğim son kitabımın eleştirilerini ve yorumlarını paylaşmak üzere blogumdayım.... Hadi o zaman başlayalım !

Ahmet Ümit okumaya yeni yeni ısınıyorum bilmeyenler için... Maceram uzun yıllar önce Sis ve Gece filmini izleyip kitabı olduğunu duymamla birlikte başlamıştı ancak kitabı bana fazla edebi geldiğinden okumayı bırakmıştım, aslında normalde bir kitap ne kadar sıkıcı, bunaltıcı, edebi ve saçma olsa da şimdilerde okuyorum, bugüne dek sadece bir kitabı yarım bıraktığımı bilirim. O da korku dozu yüksek olduğu içindi, sanırım o zamanlar kitaba ruh halim müsait değilmiş diye düşünüyorum. İleri bir zamanda tekrar zorlayacağım. Bugün de okuduğum ikinci Ahmet Ümit kitabı olma şerefine nail olan 'Sultanı Öldürmek' isimli kitaba bakacağız. Bu kitabı kendi kütüphanemden okudum ve cep boy bir kitaptı. A101'den almıştım kısa bir süre önce. Oldukça da makul bir fiyata. Kütüphaneci ağabey yıllık izne çıkınca aradan okuyup çıkarayım dedim ben de ):)) Çok da iyi oldu, daha okunacak pek çok kitap var beni bekleyen :)

Kitabımız yazarın diğer tüm kitaplarında olduğu gibi Everest Yayınları'ndan çıkma ve yaklaşık olarak 634 sayfa... ( Cep boyu )

Herkese mutlu Pazarlar ^.^

Haftanın son gününden merhabalar... Umarım herkeste keyifler yerindedir... Bugün Hisarcık'da hava ender güzellikte ve güneşli... Fazlasıyla soğuk olsa da güneşi görmek keyiflendiriyor beni, ısıtmasa da hep var olsun güneş... İnsana yaşama sevinci aşılıyor bence :)) Ve de artık baharı hissedelim bir zahmet :) Bugün sizlerle son zamanlardaki karışık alışverişimi paylaşacağım, dilerseniz başlayalım :)
*

Alışverişimi kategorilere ayırırsam, önceliği aksesuarlara vereceğim. Üç hafta kadar önce Hisarcık'da pazar sergilerinde bulduğum inanılmaz tatlı tokalardan beğendiklerimi aldım. Hepsine ayrı ayrı bayıldım ):) Fiyatları: Tanesi 1 TL.
*